Od Morgan C.D. Toma

Chyba nie lubi kotów. Mój wewnętrzny radar tak mi właśnie podpowiadał.

Chłopak wyminął mnie szeroki łukiem, a potem gdzieś polazł. Nie powiem, wkurzyłam się lekko. Jak można nie lubić kotów?

W sensie mi wolno, bo to badziewna moc, ale jemu już nie. Nie i kropka.

Jako, że nie miałam nic do roboty, zaczęłam za nim podążać. Niezłą radochę sprawiało mi to jak co chwilę się oglądał, a potem przyspieszał kroku.

W pewnym momencie, zbyt skupiony na mnie, żeby widzieć kogokolwiek w około, podążał kolizyjnym kursem na jakiegoś nierozgarniętego rudzielca.

Miauknęłam w jego stronę, co miało oznaczać „uważaj idioto”, ale oczywiście nie ogarnął. Typowe.

Z impetem władował się w dziewczynę. Odskoczyli od siebie, a potem zaczęli się uśmiechać. No zajebiście.

- Przepraszam, moja podzielna uwaga jest do kitu – rudzielec wyciągnął w jego stronę dłoń – Jestem Sono.

Mój „przyjaciel” potrząsnął wyciągniętą kończyną.

- Tom – mruknął, ale jakoś tak przyjaźnie.

Tak nie może być. Znów przybrałam ludzką formę i podeszłam do wesołej parki.

- A ja Morgan – mój głos był wyjątkowo słodki.

Spojrzeli na mnie jak na kosmitę.

- Jak… co? S… Skąd ty tu…– rudzielec gubił się w słowach, a Tom patrzył tępo w moją stronę.

- Och, masz problemy z jąkaniem? Gdzieś tu musi być logopeda – wysyczałam do rudej – Sama znajdziesz, czy z chodzeniem też masz problemy?

Sono spojrzała na mnie z niedowierzaniem i, wielce obrażona, szybko się oddaliła.

Spojrzałam na Tom’a. Dalej miał ten samo idiotyczny wyraz twarzy co wcześniej.

- Wiesz… dziwnie pachniesz. Kim jesteś? – zapytałam, zbliżając się powoli – Mag? Wampir? A może… Wilkołak? – uśmiechnęłam się – To by tłumaczyło dlaczego nie lubisz kotów.

(Tom?)